De reden van het hardlopen is heel bijzonder begonnen. Ik was net verhuisd van Friesland naar Brabant en zat in een flinke dip. Het wennen aan een nieuwe omgeving, zoeken naar balans maakte het een heftige periode. Op een x dag zag ik mijn dochter naar een drukke straat toe rennen. Ik wilde haar behoeden voor het drukke verkeer en zette een sprint in. Het liep allemaal goed af en ik realiseerde me dat ik kon rennen!!! Voor mij heel bijzonder want ik heb een chronische vorm van reuma (RA, gewrichtsreuma). Stijfheid, last van de voeten, enkels en knieen hoort daarbij. Dat was eigenlijk het moment dat ik bedacht: stel dat ik nou ns rustig ga beginnen met lopen, misschien dat ik mij fitter, prettiger ga voelen. En zo ben ik heel rustig aan begonnen. Eerst kleine stukjes rennen, dan weer lopen enzovoort. Aangezien ik wel hou van een uitdaging heb ik mij in mei 2008 voorgenomen de halve marathon in oktober 2008 te gaan lopen. Inschrijven dus en lopen maar! En het is gelukt. In oktober heb ik de halve marathon gelopen in 2 uur 26. Kippevel, trots en tranen bij de finish, maar het is gelukt. Stijfheid alom de volgende dag, maar dat werd ruim gecompenseerd door het gevoel van overwinning.

Het kippevelgevoel op het moment dat je de finish nadert. Tranen van blijdschap dat ik het gehaald had. Voor dat gevoel ga ik ook dit jaar. Het is een gevoel waar je weken op kunt \"teren\". Bijzonder was zeker ook de reactie van mijn specialist nadat ik hem had verteld de halve marathon te hebben gelopen.

Het lopen heeft vooral energie, een soepeler lijf en minder pijn opgeleverd. En ja, ik ben er zeker sterker mentaal door geworden. Het feit dat je 2 uur en 26 minuten aaneengesloten kan rennen is geweldig en geeft een onoverwinnelijk gevoel.