In 2003 liep ik ongetraind mee met de Ekiden. Daar de smaak te pakken gekregen en de uitdaging met mezelf aangegaan om te zien waar mijn mogelijkheden lagen.

Berlijn 2006. Mijn allereerste marathon en dan maar meteen bij een \'lekker\' temperatuurtje van rond de 25 graden. Gebrselassie had ik dan wel moeten laten gaan, maar toch liep ik lekker op mijn schema dat me naar 3.45 uur moest brengen. De ambiance was indrukwekkend en onvergelijkbaar met welke wedstrijd dan ook die ik daarvoor had gelopen. Het publiek joelde rijen dik voor elke loper die langsliep of langs strompelde, ontelbare muzikanten zorgden voor een stimulerende hardloopnoot en de stad, ja de stad.... sightseeing Berlijn is op deze manier een dubbele kippenvelervaring. Tot halverwege was ik zelf ook euforisch, de 21 km-lijn nam ik met een adrenalinehoog sprongetje en een Tarzanachtige oerkreet van geluk. Daarna was het tijd voor mijn gelletje, dat gelletje dat ik van te voren van vrienden had gekregen. Nog nooit eerder zoiets geprobeerd, maar het zou een Popeye-achtige uitwerking moeten hebben op mijn hele hardloopgestel. Nadat ik het goedje met moeite naar binnen had gewerkt (er zat toch niet per ongeluk superfixatielijm in?) wachtte ik met spanning op de enorme energiestoot die binnen enkele minuten mijn hardloopmissie tot een nog groter succes zou gaan maken. Tot 25 kilometer veranderde er niet veel, daarna trad er een duidelijk effect op, alleen niet het gewenste. Ik voelde me langzaam misselijk worden en in mijn maag leek zich plotseling een loodzware kogel te bevinden die Rutger Smith nog geen meter ver zou kunnen werpen. Tot de ravitailleringpost van 35 kilometer kon ik met heel veel moeite mijn tempo vasthouden. Ondertussen had de brandende zon er ook voor gezorgd dat het stralen van geluk was veranderd in het stralen van oververhitting. Bij de post stopte ik om diverse bekertjes met water naar binnen te werken. Het vervolg was desastreus: elke hardloopstap zorgde voor een golf van misselijkheid, mijn benen zeiden ‘pap’ en ik kon alleen nog maar denken in termen als diepvries en ijsblokjes. Zo dribbelde en wandelde (de schande voor elke hardloper) ik van brandweerspuit naar tuinslang naar gieter en regen de kilometers (of in dit geval de centimeters) zich tergend langzaam aaneen. In plaats van een triomftocht, was het einde van de marathon een ware helletocht geworden. Bij alle ellende voegde zich ook nog de twijfel: ‘red ik het nog binnen de 4 uur, haal ik de finish überhaupt wel? En net op het moment dat de moed me samen met die kogel in de schoenen leek te zakken, hoorde ik door al het lawaai van de talloze toeschouwers heen mijn naam roepen. Ik keek opzij en daar hing hij, mijn vriend, wild gebarend over de afrastering. Waar ik geen longen meer had, schreeuwde hij ze uit zijn lijf en deed dat met zo’n vurig enthousiasme dat ik zowaar nog ergens een druppel energie vond om in de laatste honderden meters te versnellen tot tempootje waggel. Hevig ontroerd kwam ik over de meet, en hoewel ik misselijk was, totaal verzuurd en compleet door de hitte bevangen, kon niets me meer deren. Als je op je zwartste hardloopmoment zo intens wordt aangemoedigd door iemand die van je houdt en het allerbeste voor je wenst, krijgt de Brandenburger Tor opeens een gouden gloed en is het dieptepunt tot hoogtepunt geworden.

Ik voel me lichamelijk sterk sinds ik loop. Ben tevredener met mezelf.