Sinds mijn 7e jaar (ik ben nu 45) ben ik lid van atletiek vereninging Sprint in Breda. Als jonge atlete was ik korte afstandsloopster (100m, 200m). Sinds een jaar of 12 ben ik lange afstanden gaan lopen. Eerst eens een 10 km. toen een 15; een 10 EM. Het ultieme doel is uiteindelijk ooit een Marathon te gaan lopen. Ik zie de halve als een logische stap richting mijn ultieme doel: De Marathon van New York! (voor mijn 50e!)

Jeetje, zoveel verhalen! Alle voorbeelden die genoemd worden kan ik benoemen. De buikloop... dat overkomt elke loper wel; in het bos is dat niet zo erg, maar owee als je in de stad aan het trainen bent, of zoals ik afgelopen zomer, lang het strand in Zuid Frankrijk... Geen strandtent open om 7 uur 's morgens en ik kon het bijna niet meer houden;, wat voel je je dan ongelukkig. Uiteindelijk gaven 2 geparkeerde auto's opluchting.... De bestuurders die later bij hun auto kwamen zullen wel gedacht hebben.... Maar ik kon mijn trainingkje lekker afmaken :-) Afgelopen Dam tot Dam loop; ik liep de jubileumloop: 's avonds om half 8 starten. Wow; ;n groot kippenvelmoment, 1 uur 26 lang. Al die mensen met dezelfde shirtjes, het opzwepende publiek, de bandjes, de aanmoedigingen! Super! Maar ook: s morgens vroeg, in het Matbos in Breda ineeens oog in oog staan met een hert! Bijna struikelen over een konijn, een hond (geen valse!) die met je mee rent. En dan natuurlijk een trotse moeder langs de kant, je kind die een keer meefietst tijdens een lange duurloop die vol bewondering zegt jeetje, ik wordt zelfs op de fiets al moe...

Ik heb een eigen zaak die niet florisant draait op dit moment... Helaas.... Het lopen zorgt ervoor dat ik het volhou; het is voor mij de ultieme vorm van therapie!